Tampilkan postingan dengan label ᮊᮒᮥᮙ᮪ᮘᮤᮛᮤ ᮠᮤᮛᮥᮕ᮪. Tampilkan semua postingan
Tampilkan postingan dengan label ᮊᮒᮥᮙ᮪ᮘᮤᮛᮤ ᮠᮤᮛᮥᮕ᮪. Tampilkan semua postingan

Kamis, 15 Maret 2012

Ari jelema kiwari mikir na kumaha ??!!

Ieu judul postingan teh moal kapanggih naon maksudna lamun teu dibaca nepi ka tamat. Matakna maca na nepi ka tamat nya.
Saacan na kuring rek nyarita heula ka ilaing baraya.
Dengekeun nya...

Baraya, kuring rek nyarita peuting ayeuna ka ilaing. Kuring teh nyeri hate, kuring raheut manah. Lamun kudu dicaritakeun kabeh mah, kuring ceurik balilihan. Kunaon? ilaing mah nyangka na kuring nyeri hate ku awewe nya? heuh.. lain.. lain eta, lain pisan. Raheut hate ku awewe mah lain caritaeun deui da eta mah geus langganan hirup kuring apan. Da beungeut kuring goreng patut lin, nya beureum nya berewes. Tapi, angger kuring leuwih alus ti batan bujur munding mah. Heuheuheu...

Balik deui ah kanu tadi. Ulah kamana karep we nyarita teh nya. Hampura kuring mah lamun ngadongeng atawa nyarita sok nyambung kaditu kadieu. Da puguh atuh kuring mah tukang nyarita lin ti baheula ge. Geus geus,,, urang lutuykeun aeh tuluykeun deui we carita kuring na nya.

Tah kieu baraya, bulan kamari kaula teh meunang kabingah sabenerna mah. Mun teu salah mah ping 9 Februari aya ucing anu ngajuru di imah. Kapanggih na ge ku indung kuring dina jero lomari baju kuring. Ai eta ucing teh keur merejelkeun anak-anakna pisan basa kapanggih ku indung kuring teh. Naha kuring bingah? Da eta bali na teh aya keneh napel keneh. Cenah, ceuk kolot baheula kamun aya ucing anu ngajuru di imah tuluy ninggalkeun bali na. Lamun ku urang dibawa bisa jadi milik urang. Eta ucing teh ngadatangkeun barokah keur urang. Barokah na mah ti gusti Allah, ngan cenah eta tanda na urang bakal meunang barokah. Bener atawa henteu na mah kuring ge teu nyaho, da cenah eta ge. Ngan indung kuring mah da kolot baheula anu nyepeng keneh adat karuhun. Budaya karuhun teh budaya anu bisa nengtremkeun hirup sabenerna mah lamun ku urang ditalungtik. Ngan ayeuna mah da cenah geus loba bid'ah tea jadina. Nya keun we, da anu bener mutlak jeung absolut bener mah iwal ti gusti Allah. Tah indung kuring teh reuwas tapi bari jeung atoh eta bali na aya keneh. Da biasana ucing atawa sato-sato mah lamun ngajuru bali na sok tuluy dihakan. Teuing ngarah naon na mah. Dina teu didaharna oge, lamun jelema ngadeukeutan tuluy rek nyokot bali na, biasana eta sato teh sok nyangereng ka jelema. Ciri na teu rido bali na dicokot. Teuing bener atawa salah ieu panalungtikan kuring teh, da kuring mah lain sato. Eta mah ceuk rarasaan kuring we teu rido teh, da ai rarasaan mah sok beda jeung rasa. Ari ceuk rarasaan mah teu rido, boa ai ceuk rasa mah eta ucing teh lain teu rido. Tapi nanaonan ai jelema kudu mawa bali sato sagala, geus puguh diala daging, kulit jeung sajaba na mah sato teh. Atuh ai bali-bali teuing mah cik we atuh mikir euy jelema! Kitu meureun, ai eta rasa keneh keitu nya? atawa rarasaan keneh? asa sarua keneh eta teh teu rido teu rido keneh nya? ah bae we, nu penting mah kuring nulis di dieu teu sautik teuing nya. Disambungkeun we da geus aya internet anu bisa ngahubungkeun jarak jauh. Asa beuki ngaco ieu teh ah.. Heuheuheu... ilaing mah da sok mangpalerkeun wae da ah.

Tah, barara..
Sanggeus nenjo eta bali ucing teh, indung kuring buru-buru nyokot pakarang keur megatkeun bali ucing na. Jeung kabeneran pisan eta ucing teh teu nyangereng, malah mah nenjo indung kuring megatkeun teh cicing we. Buru-buru we di bawa ku indung kuring teh eta bali na. Teuing di kumahakeun tah, jigana mah rek dijieun pais bali meureunannya. hahaha...
Ai kuring mah bingah na lain ku eta, ngan nenjo ka eta bilatung-bilatung anu karek merejel tina beuteung indungna. Aya lima mun teu salah mah. Can baruluan, can bisa leumpang, can bisa usik.

Carita na geus we nya ti saprak ngajuru eta, eta ucing teh ngurus anakna di tukangeun lomari baju kuring. Kuring ge teu ieuh nganganggu, antep we sina disusuan sina diurus ku indungna. Sababaraha minggu ti poe ngajuru na, eta ucing anak na teh geus raeng disada. Tuluy geus barisaeun leumpang. Sakapeung sok nolol ti balik lomari teh kaluar nenjo kuring nu keur cicing. Tuluy asup deui. Tuluy kaluar deui. Nyusu ka indung na. Kuring bingah na mah karek harita tah. Eta bilatung teh mani lalucuuuuu pisaaaan baraya. Ngan kuring rada balueng naha ngan aya 4. Naha nu 1 deui na paeh kitu. Ah, kuring ge teu apal. Ngan eta nu 4 ucing anak na teh mani gareulis pisan katempona. Nu hiji mah bulu na kawas indungna, bulu hiris. Anu hiji deui ampir sarua jeung indung na, ngan dina beuheung na bulu na bodas. Anu hiji deui mah bodas kabeh buluna teh, ngan buntut na warna oranye, jeung ceuli anu kenca na warna oranye. Anu hiji na deui, tah eta anu paling montok paling denok, si bikang anu kacida lucu na pisan. Mani demplon teh ieuh baraya. Geulis lamun jelema mah. Bulu na ge aya 3 warna. Bodas, hideung, jeung oranye. Eta warna na teh nyampur jadi hiji kombinasi warna anu aluuusss pisan. Tah di handap kuring boga foto si demplon.

Bulu na tilu warna, buntutna pondok tapi kandel buluna, ceulina leutik jeung pondok

Awak na montok nya baraya? si demplon tea...



Kumaha baraya eta si demplon teh? Tah eta teh foto na basa geus sabulan umurna. Ku kuring di bere ngaran nyasu. Naha nyasu? kieu carita na..

Baraya, lamun nyeoertikeun sora ucing kumaha? meong? miaw? meng? atawa naon? Tah ngaran nyasu ge dicokot tinu sora anu disepertikeun ku jelema. Tapi naha jauh tina meong, miaw, atawa meng kanu nyasu nya? heueuh da eta ceuk jelema di urang meong soteh. Ai ceuk urang jepang mah da sora ucing teh cenah "nyaaa". Tah nu matak kuring ge nyokot na ti dinya, ngan ai nya teuing mah da ngewa jadi ngaran atuh, ditambahan we ku kuring jadi nyasu. Jadi lamun di geroan teh "nyaass.. nyaass..". Kuring atoh pisan nyonyo'o na ge da lalucu pisan eta ucing teh.

Naha atuh kuring jadi nyeri hate nya?
kieu caritana.. masih keneh aya terusan na ieu teh baraya. Cing sabar we maca na. Da jelema anu resep maca mah loba elmu na. Ku maca urang teh jadi nyaho loba hal. Matakna biasakeun jeung budayakeun maca teh. Kudu jadi jelema nu pinter maca urang teh. Maca aksara mah puguh, tapi nu leuwih penting mah maca diri urang sorangan nya baraya.

Mimiti na kuring sedih teh kieu. Ucing teh aya opat tapi anu dua di penta ku dulur kuring dua. Kuring teh sabenerna teu rido da eta ucing teh nyarusu keneh. Kuring ngabayangkeun lamun eta ucing dipisahkeun ti indung na rek kumaha. Asa ngabayangkeun orok jelema teu disusuan sok bakal kumaha? Kuring tidinya jadi teu genah hate pisan. Rada hariwang ka ucing nu dua di bawa ku dulur bari dibawa na ge keur kuring euweuh di imah deuih.

Tah, kahariwang kuring teh jadi nyata. Mimiti na, indung na ucing teh katempona rada teu sehat baraya. Ai keur sabulan mimiti mah sehat, ngan teuing asup ka bulan kadua eta indung ucing teh sesebreng wae. Jiga na meunang salesma lamun jelema mah, mflu cenah mah. Bari jeung panon na teh belekan wae. Teuing ku naon kuring oge teu nyaho. Tah, ai ucing mah boga panyakit kitu teh sok babari nepa. Nepa we ka anak-anak na. Anu mimiti ka tepaan si nyasu. Da ngan kari dua deui. Anu bodas mah deus dibawa jeung anu bulu hiris tapi beuheung na aya bodasan. Anu jalu bulu hiris jeung si nyasu jeung kuring di imah jeung indungna. Si nyasu ti dinya jadi sesebreng wae, jeung belekan wae. Kuring rajeun sok ngaberesihan belekna unggal isuk diusap ku tisu jeungcai handeut. Tapi angger da ai geus katarajang panyakit mah sok aya belekan wae. Ai si jalu mah henteu kunanaon, sehat tur jagjag jeung lincah deuih. Teuing pedah bikang kitu jadi fisik na teh lemah.

Teu eureun ti dinya baraya. Sanggeus kitu teh, indung ucing na ngadak-ngadak ngiles sababaraha poe. Kuring bingung ieu anak ucing euweuh nu nyusuan. Mangkaning keur nyarusu keneh can bisa dibere dahar nanaon. Atuh kuring neangan susu anu bisa cocok keur ucing. Tapi angger sadisusuan ku kuring, da leuwih alus ku indung na. Ku kuring mah sok rada hese ari disusuan teh. Sakapeung indung na datang deui. Ai teun teh katempona gering na teh parah pisan. Nepi keun embung nyusuan da sieun katepaan meureun barudak na. Di sarandean jeung disampeurkeun ge kalah ngiles eta ucing teh. Atuh teu disusuan deui eta anak ucing teh. Kuring jadi mikir, naha eta indung ucing teh kagegeringan lantaran anak na euweuh dua atawa kunaon nya? Aduh, kuring teu genah hate. Kuring karunya ka indung ucing na tapi nu leuwih karunya ka anak-anak na nepi ka teu disusuan. Atuh sababaraha pie teu diurus ku indungna teh, anu gering kalah beuki gering jeung meotan. Padahal mah si nyasu teh anu pangdemplon na, tapi jadi peot jeung cicingeun. Ngan anu jalu mah angger sehat jeung lincah. Tapi teu lila ti eta basa panggih deui jeung indung na, si jalu ge katepaan deuih. Atuh kuring beuki karunya. Oh heueuh, da si jalu ge boga ngaran baraya. Kuring poho can nyarita nya. Eta ngaran na teh si kuro. Nya geus we lah tong loba nganaha naha, nu jelas kuring hayang mere ngaran eta ka si jalu. Titik.

Atuh ayeuna na mah jadi duanana gering ucing teh. Tapi, si nyasu mah lain gering biasa deui baraya. Disusuan geus embung ku kuring teh. Napsu dahar na teh ngurangan pisan. Awak na beuki peot. Beuki cicingeun, sare jeung sare we pagawean na teh. Ngaringkuk wae eta ucing teh. Kuring beuki teu genah hate, sieun si nyasu paeh. Tuluy we kamari ping 12 Maret, kuring balik ka imah nyampak di kamar si nyasu teh aya dina tehel bari jeung ngagoler leuleus. Ngarenghap na jiga nu eungap, panon na peureum. Tuluy ku kuring teh di angkat hulu na. Masih keneh hirup, ngan basa ku kuring dipangku. Suku na teu usik, leuleus pisan. Kuring reuwas, naha nepi ka kitu. Naha leuleuseun kitu gara-gara kurang asupan dahareun? Naha geus teu kuat ku panyakitna.. Kuring ngagukguk nyeungceurikan si nyasu, mihareo si nyasu teu kunanaon. Ku kuring geuwat di bere susu si nyasu teh. Tapi si nyasu teu bisa calangap jeung ngaletak susu na. Kuring beuki reuwas. Kuring bebeja ka bapa kuring. Tuluy ceuk bapa kuring teh, ah geus we eta mah samet dieu meureun umurna. Geus euweuh harepan. Atuh kuring beuki sedih. Kuring teu kuat, jeung karunya pisan nemppna ge. Kuring teu kuat pisan tungtungna ku kuring di golerkeun dinu tampat sare na di bere kaen anu kandel ngarah handeuteun. Ku kuding diantep bari diteuteup. Emang ajalna geus waktuna, eta si nyasu tungtungna mah teu ngarenghap deui bari suku na laleuleus teu walakaya. Kuring ngagukguk deui ceurik. Teu kuat pisan kuring nahan cipanon. Asa kaleungitan orok, asa kaleungitan jelema anu dipikanyaah. Kuring nyeri hate pisan, si dempon anu lucu anu sok dibawa ulin ku kuring ayeuna geus euweuh. Haduuuhhh.. jabaning indungna euweuh. Kuring lungse bari mikirkeun kumaha persaan indungna ieu apal anak na paeh. Geus mah leungit dua anakna dibawa ku dulur kuring, nu hiji ayeuna paeh. Astagfirullah... Innalillahi wa inna illaihi roji'un. Sim kuring sadar kanu katerangan ti kanjeng rosul. Satiap mahluk anu nyawaan pasti bakal pinanggih jeung ajalna. Sanajan beurat, kuring ngabebenjokeun maneh we. Kuring tuluy indit ka tukang imah, didinya aya tanah kosong. Kuring ngagali taneuh na tuluy si nyasu ku kuring di kuburkeun. Bari ceurik kuring balik tuluy neangan si kuro. Kuring hayang mangku si kuro.

Kuring mangku si kuro tuluy ngajak ngobrol si kuro jiga jeung jelema. Kuring jiga nyarita ka budak leutik we. Kuring ngomong yen si nyasu teh geus paeh, manehna ayeuna tinggal sorangan. Indungna jeung dulur-dulurna euweuh. Bari ceurik ku kuring diusapan jeung di pangku bari nyarita ka si kuro. Teuing si kuro ngarti atawa henteuna mah, tapi si kuro tuluy cicing ningalikeun kuring. Tuluy ngagoler dina pankuan kuring. Jiga nu ngarti kana caritaan kuring si kuro tuluy jiga nu ceurik. 'eok 'eokan bari lungse. Tuluy we kuring kasarean bareng sare jeung si kuro. Saacan na ku kuring si kuro difoto heula dinu pangkuan kuring.

si kuro dinu pangkuan kuring

Teu lila kuring lilir tuluy ningali dinu pangkuan si kuro masih keneh aya. Kuring neuteup si kuro bari tuluy kuring ceuirik deui. Kuring ngarasa nyeri pisan asa kaleungitan si nyasu. Jeung dinu sare teh kaimpi-impi deuih si nyasu teh. Asa leungit naon kitu tah baraya. Pokok na mah kuring nyeri hate pisan. Ditambah kuring karunya ka si kuro.
Kuring mikir, kumaha rarasaan si kuro hirup nyorangan bari euweuh indung, bapa, jeung dulur. Hirup di dunya na manusa anu can tangtu ngarti kahayang manehna. Naha teu keueungeun kitu? Da kuring mah pasti keueung. Aduuuh kurooo.. karunya teuing ilaing teh kuro. Ti saprak kajadian eta, si kuro beuki apet ka kuring. Lamun kuring balik timana-mana si kuro langsung nyampeurkeun. Lamun kuring keur sare manehna sok ngilu sare disisieun kuring. Kuring asa beuki nyeri hate pisan ningali si kuro jiga kitu. Karunya baraya,, karunya kuring mah. Kuring mah ngan miharep yen si kuro bisa hirup lila, bisa hirup sehat nepi ka gede na. Di panjangkeun umur na ku gusti Allah. Aduh ya Allah.. naha meni ka nyeri kieu ieu manah. Cacakan ieu teh ka ucing ya Allah. Komo deui lamun kaleungitan budak sorangan nya. Palias teuing.. amit-amit jabang bayi. Sanajan kuring can boga budak tapi geus kabayang kumaha nyeri na ieu hate lamun kaleungitan jiga kieu. Komo deui lamun kapikiran kahirupan budak nyorangan di lingkungan asing. Na'udzu billahi min dzalik.. Astagfirullahaladzim....

Tapi, kuring bingung..
Ai pipikiran jelema kiwari jiga kumaha ??!!

Kuring wae, kaelungitan budak ucing anu dipikanyaah ku kuring geus sakieu nyeri hate na. Tapi geus mineng kuring nenjo dinu media, yen loba jelema anu miceun orok na sorangan. Nepi ka paeh na eta orok nu dpiceun teh. Kumaha pipikiran ariyana teh wahey jeleme jelema ??!!
Coba pikiran tah ku otak jeung ku hate anjeun naon anu ku kuring caritakeun. Bayangkeun lamun eta budak ucing teh orok ilaing anu ku ilaing piceun!!
Naha anjeun teu nyeri eta hate? naha manah teh teu raheut?
Kalakuan ilaing anu salah mah ieuh. Anu lalakina naha atuh ari can siap boga budak mah make jeung ngareuneuhan awewe sia teh ?!!
Anu awewe na apanan geus apal meureun ilaing teh naon resiko na ? Jadi saha nu salah? Kari-kari ayeuna kalah miceun budak hasil tinu kalakuan salah ilaing. Nyunmputkeun kasalahan ku miceun budak, ngabebankeun tanggung jawab ka budak anu suci keneh. Anu can apal nanaon. Anu karek gejlig ka dunya ieu. Teu boga rasa kamanusaan aiyana teh ieuh? Cik ilikan ku ilaing ieu beungeutna. Naha ilaing tega miceun budak anu sakieu lucu na? Naha nyawa manusa teh ayeuna geus murah? Naha rasa kamanusaan teh geus leungit dinu jero diri manusa?

naha anjeun tega ngabebankeun tanggung jawab ka budak anjeun?

Sok pikirkeun ku ilaing cing sehat. Kuring lain rek mapatahan. Ampun paralun teuing lamun kuring wani mapatahan. Kuring ge rumasa jelema anu teu bener saterusna. Ngan kuring sok ngarasa nyeri. Ningali ucing wae kuring geus ceurik balilihan, komo deui ningali orok jelema anu sakieu lucu na. Aduuuhh.. palias teuing gusti, Cing ditebihkeun tinu kajadian anu teu dipikaharep.
Sok, ayeuna mah kuring geus moal ngomong nanaon deui. Kuring geus teu kuat deui. Kuring hayang ceurik... Kuring rek ngabebenjokeun maneh heula.. Astagfirullahaladzim.. T.T

Jumat, 17 Februari 2012

Buku yang Tetap Tersimpan

Hujan begitu derasnya di luar sana. Aku duduk di atas tempat tidurku hanya bisa membaca buku dan membaca buku. Tumpukan buku itu menemaniku di kamar ini. Aku senang melihat begitu banyak buku dan itu menandakan aku bisa membaca kapan pun aku mau dengan buku-buku yang begitu banyak. Ya.. aku sangat suka membaca. Aku pun sangat suka menulis.

Ku ambil satu buku dan ku mulai membacanya. Tak lupa aku mainkan lagu-lagu di komputer ku untuk menemani ku membaca. Lagu-lagu yang bisa menambah suasana menjadi lebih tenang saat aku membaca. Hidup itu emang harus dinikmati bukan? Ya.. aku menikmati hidupku dan ini adalah salah satu caraku menikmati hidup ini.

Kulihat ke ujung tumpukan buku di atas tempat tidurku, ada sebuah buku berwarna merah muda dengan gambar boneka beruang berwarna cokelat di sampulnya. Hey.. Buku itu.. Buku itu.. Ah, ternyata masih ada. Ku bangkit dari posisiku yang duduk selonjoran dan meraih buku itu. Entah perasaan apa yang ku rasakan. Senang, sedih, marah, rindu, semua bercampur aduk. Ku pegang dan ku lihat sejenak sebelum membukanya.




Ku mulai membuka buku itu dengan perlahan. Aku terhenti, dan tersenyum namun kurasakan ada sesuatu yang membuat ulu hati ku sesak. Di balik sampul buku itu terdapat dua foto yang di tempel berdekatan. Foto dua orang yang berbeda. Dan aku tahu foto yang berukuran lebih kecil itu adalah foto diriku ketika aku masih duduk di bangku smp. Lalu foto yang berukuran lebih besar ini adalah... Hm.. ya, itu adalah dia.

Lembar pertama dari buku itu adalah sebuah kertas pembatas berwarna kuning seperti warna balik sampul yang tertempel foto itu. Di situ ku temukan tulisan tangan yang aku pun mengenalnya dan telah lama aku tak melihat tulisah itu lagi. Tulisan yang begitu indah yang ditulis dengan sedikit stilisasi. Ada 4 kata yang tertulis di situ. Yang pertama kuingat itu adalah sebuah nama yang diambil dari buah nama yang digabungkan. Ya.. aku ingat nama ini. Kata kedua adalah sebuah bahasa Inggris dari buku. Kata ketiga, hmm... Apa ya ini, seperti sebuah nama planet. Ya ini adalah nama planet kedua di tata surya kita. Tapi apa hubungannya dengan aku, dia dan buku ini ya? Oh ya... aku ingat nama itu adalah nama yang dia ambil bersama teman-temannya untuk menamai kelompok mereka. Hahaha..


Lalu kata terakhir. Hm.. hanya terdiri dari dua huruf. Aku tahu ini adalah sebuah panggilan dariku. Panggilan untuk siapa? Tak usah ku beritahu. Kau tentu bisa menebaknya. Ku buka lagi lembaran selanjutnya. Aku terhenti kembali. Ku temukan sebuah tulisan lagi. Kau tahu apa? ku kira ini seperti sebuah biodata. Namun, ketika aku membacanya aku hanya bisa tertawa kawan. Mengapa? Karena hal ini memang lucu. Sepertinya memang biasa namun bagiku ini memang lucu dan sedikit memberikan sebuah nostalgia. Hm.. aku rindu orang yang menulisnya. Lagi-lagi ku temukan dua huruf yang menjadi sebuah panggilan di halaman ini. Ku buka halaman demi halaman, lalu aku terhenti di sebuah halaman yang di dalamnya tertulis sebuah puisi. Ya sebuah puisi yang membuatku kembali teringat masa-masa itu. "Jangan Pernah Tinggalkan Aku" itu adalah baris pertama yang tertulis.

Indah hari bila bersamamu
dan bila ku di sampingmu
yang selalu berikan bahagia

Hanya kaulah yang selalu ku dambakan
dan selalu ku impikan
Di Dalam hidupku kau sangat berarti
Jangan pernah tinggalkan aku
Karena kau sangat mencintaiku
Karena aku yang jadi milikmu
Kaulah...

Re_

Kembali ku lihat dua huruf yang merupakan panggilan itu. Ya aku biasa memanggilnya dengan panggilan itu. Dia menuliskan panggilannya di buku ini. Dan aku sangat merindukannya. Pikiran ku tiba-tiba melayang ke masa-masa itu. Di saat dia tertawa, di saat dia menangis, di saat dia bersenda gurau. Aku teringat bagaimana cara dia berbicara, manja nya dia ketika itu. Oh sungguh aku merindukannya. Ya.. aku sangat merindukannya. Kau yang jauh di sana, apakah kau pun merasakan hal yang sama?

K.E.U.E.U.N.G



Sampurasun...
Baraya...

Calageur baraya ? Heug sukur atuh ari ilaing calageur mah..

Baraya, kuring mah ngarasa keueung ku kaayaan jaman kiwari. Alam geus loba nu ruksak ku leungeun leungeun manusa keneh. Halodo ku halodo na, loba nu kahuruan bari jeung hese cai. Hujan ku hujan na, banjir dimana-mana. Jiga lembur kuring di tumaritis, unggal usum ngijih teu weleh we banjir. Cacakan eta teh anu kerja bakti unggal gawe nyaeur jalan ku taneuh, diluhuran jalan na. Tapi ai tatangkalan dituaran wae, solokan na mendet ku runtah, taneuh-taneuh di pakarangan imah di tembok jadi teu nyerep cai, cai walungan pinuh ku runtah jeung limbah ti pabrik-pabrik, angger we cai teh ngagulidag ka jalan mah ngemplang, ngeueum, jadi banjir tea ngaran na.

Keueung baraya.. sieun... hariwang...

Salian ti alamna geus ruksak teh deuih jelema-jelema na ge geus raruksak. Naha kuring nyebut jelema-jelema na geus raruksak? Ruksak di dieu lain ruksak ringsek raga na, tapi moral na. Kuring aya carita keur ngabuktikeun na. Carita na kieu, basa kuring ulin ka imah dulur di kampung sabeulah. Imah na teh asup ka gang-gang leutik ngan asup samotoreun. Sanggeus nepi ka hareupeun imahna, di pipir imah tatangga na aya awewe rauang riung bari cingogo nyarekel hape bari patingkecewis, saleuseurian, babarakatakan. Ari papakeanana teu adeuh pisan. Calana ku calana na tapi merecet tur ipis jiga nu teu make calana. Kaluhuran na aya nu ngan make singlet wungkul. Cenah mah katelah na teh tank top lamun ceuk barudak ayeuna mah. Asa teu payus mungguh di rupa pisan eta wanoja wanoja teh. Geulis tapi kalakuanna euweuh rasa ngahargaan diri sorangan. Eta bahasa nu dipake na teu weleh nyambat sasatoan wae. Jiga na mah ngararaji sato eta barudak teh. Heuheuheu...

Jajauhaneun ti sifat sajati awewe anu bisa jadi pipamajikaneun ai kitu mah nya baraya. Lebar... lebar pisan. Ai lalaki mah geus teu aneh lamun ruang riung jiga kitu, tapi ai awewe mah beda deui carita na. Teu pantes nya baraya. Naha bet teu pantes? Harga diri awewe mah leuwih mahal tibatan harga diri lalaki. Awewe teh perhiasan pikeun lalaki hirup di dunya. Ai nu ngaran na perhiasan lamun can dikapimilik mah disimpen na ge di kotakan, di simpen dina jero kaca anu bersih tur herang, dijaga na ge ayeuna mah make tehnologi kemanan anu canggih, lamun kakebulan di usapan di pusti-pusti, ngarah anu rek meuli na ge moal satengah hate ai perhiasan na alus jeung bersih mah. Kitu oge awewe di dunya ieu, lamun geus kakebulan saeutik ge bisa turun harga. Matak sok hariwang ka para wanoja jaman kiwari. Karunya ka kolot-kolotna kuring mah. Eta teh karek tinu hiji conto baraya. Loba keneh diluaran mah anu kitu teh, malah leuwih ti kitu wungkul. Na'udzubillah tsuma na'udzubillah..

Geus jadi budaya kajadian kitu teh kiwari mah deuleu. Mana atuh budaya ketimuran urang teh? Anu ti baheula diagung-agungkeun, anu ti baheula jadi ciri masarakat timur, ciri masarakat urang, ciri bangsa urang. Apanan budaya teh aya patula-patalina jeung peradaban. Ari peradaban teh ciri maju jeung mundur na hiji bangsa. Lamun budaya hiji bangsa ancur, bangsa na oge ancur. Ronjatkeun deui budaya urang teh, ronjatkeun deui ciri bangsa urang teh. Ulah kalindes ku budaya batur, ulah kalindes ku budaya deungeun.

Lamun dipikir dibolak-balik, dipapay dirasa-rasa. numutkeun katerangan Rasul salah sahiji tanda na kiamat geus deukeut teh panon poe bijilna ti kulon. Tah geus kabuktian ayeuna mah deuleu. Bener ayeuna mah geus katingali ti kulon panon poe teh. Naha da cenah angger unggal isuk-isuk panon poe bijil na ti wetan. Ari mikir teh ulah ngan saukur diteureu buleud tinu omongan wungkul. Kudu di teuleuman deui atuh.

Ceuk ilmu pengetahuan mah moal mungkin panon poe bijil na boh ti wetan boh ti kulon, da ceuk ilmu pengetahuan mah panon poe teh cicing. Bumi anu muter, ngan katingalina jiga panon poe anu usik bijil ti wetan. Tah neuleuman ieu mah meunang na ku pilosopi. Ceuk pilsup pilsup mah ari panon poe teh aya patula-patalina jeung kahirupan. Panon poe jadi sumber kahirupan di alam dunya ku cahaya na nyaangan bumi. Tah kahirupan urang teh ayeuna mah kumaha ceuk kulon wae lain ceuk wetan deui. Hahargaan kumaha ceuk duit ti kulon, dollar tea katelahna. Budaya ge geus nurut ka kulon, sagala rupa kulon jeung kulon we nu diagung-agungkeun teh. Karasa atawa teu karasa ieu teh geus kajadian. Astagfirullahaladziim...
Na'udzubillahimin dzalik...

Mudah-mudahan we atuh urang anu hirup di jaman kiwari teh paham kana kaayaan di sabudeureun urang. Ulah poekeun awas, ulah pondok lengkah. Kudu awas kana naon hal rupa-rupa kajadian. Salian ti eta urang ulah nepika ngilu ancrub ka nu kawah anu katingalina alus tapi dan ngaran -ngarana kawah mah panas. Bisa bisa urang kaleob ku kawah na. Kawah candra dimuka bisa ngagodog jelema anu hina jadi satria, tapi kawah naraka mah ngagodog satria jadi jelema anu hina. Ku kitu na hayu baraya, urang sauyunan. Paheuyeuk-heuyeuk leungeun paantay-antay tangan. Rempug jukung babarengan. Nu jauh urang deukeutkeun, geus deukeut urang layeutkeun, geus layeut urang paheutkeun, geus paheut silih wangikeun. Gemah ripah repeh jeung rapih, silih asah asi jeung asuh. Siliwangi anu sajati ngajati kana diri ku asih ti Gusti nu Maha suci.

HURIP SUNDA.
HURIP BANGSA INDONESIA.

Senin, 13 Februari 2012

Selembar Puisi untuk Ibu

IBU.....
Love You Mom
Dalam lelah kau rangkai kata bijak untuk kami
Mengurai senyum disetiap perjalanan kami
Mendera doa disetiap detik nafas kami
Ibu... kau berlian dihati kami

Relung hatimu begitu indah
Hingga kami tak sanggup menggapai dalamnya
Derai air matamu menguntai sebuah harap
Di setiap sholat malammu

Ibu...
Kami hanya ingin menjadi sebuah impian untukmu
Membopong semua mimpimu dalam pundak kami

Ibu...
Jangan benci kami
jika kami membuatmu menangis.







My Life Story #1

my lovely mom
 Apa yang harus aku tulis tentang mereka ya ?
Tak ada kata - kata yang bisa menggantikan sosok mereka.
Tak ada yang bisa melukiskan rasa cinta, kasih sayang, pengorbanan dan semua yang telah mereka berikan padaku.
Tapi, disini aku hanya ingin menceritakan tentang ibuku, ayahku dan keluargaku.

17 Maret 1992
Tanggal ini mungkin tak ada artinya bagi orang - orang, tapi hari itu ,
dengan mempertaruhkan nyawanya, ibu melahirkanku ke dunia ini.
Diantara batas hidup dan mati ibu berusaha sekuat tenaga untuk menyelamatkanku.
Mungkin saat itu ibu tak peduli dengan nyawanya, matipun rasanya ibu rela asalkan aku bisa lahir dengan selamat dan bisa menikmati indahnya dunia.
Hari itu ibuku melahirkan untuk pertama kalinya.
Ya. . .pertama kalinya dan mungkin untuk yang terakhir kalinya.
Aku memang dilahirkan sebagai anak tunggal, karena hingga saat ini ibuku tak pernah melahirkan lagi.

Itu semua karena saat melahirkanku pun ibu sudah berusia 39 tahun dan ayah 50 tahun. Dan kini tahun ini ayahku berusia 70 tahun dan ibuku 59 tahun.
Mungkin itu faktornya, ayahku memang sudah tua. Terlebih lagi ketika aku masuk ke kelas 1 SD, ayahku menderita penyakit. Awalnya beliau lumpuh sepenuhnya, tapi seiring waktu berjalan ayahku bisa berjalan lagi. Namun, sayang tangan kirinya tak bisa melakukan apapun. Dan cara berjalannya pun seperti seorang anak yang baru bisa berjalan.


Pada akhirnya ibuku lah yang mengambil peran kepala keluarga untuk menafkahi keluarga dan juga sekaligus menjadi ibu rumah tangga. Walaupun begitu ibuku tak pernah mempermasalahkan keadaan ayahku. Ibu tetap memberikan yang terbaik untuk keluarga. Ibu tetap sabar merawatku, dan ayahku yang hingga kini masih tak bisa berbuat banyak untuk keluarga. Kurang lebih 14 tahun ayahku telah hidup dengan penyakitnya.
Dan selama 14 tahun itu pula ibu merawatnya dengan sabar.

my lovely father
Ibuku memang orang yang kuat. Dan aku bangga sekali menjadi anaknya. Aku juga bangga sekali mempunyai ayah yang walaupun tak bisa berbuat banyak, tapi ayah banyak membantuku dalam kesulitan. Entah itu dalam pelajaran dan banyak hal lagi. Menurutku ayahku sangat pandai, dan itu satu nilai plus darinya. Aku, ayah dan ibuku sering kali berkumpul di ruang keluarga sambil menonton tv bersama atau sekedar mengobrol. Ayah biasanya bercerita masa lalunya, sejarah dan silsilah keluarga, pengalaman-pengalamannya ketika sehat dan muda dulu, atau menceritakan masa kecilku. Aku sangat senang ketika aku terlibat percakapan dengan mereka. Walaupun aku hanya mendengarkan dan sesekali ikut berbicara, itu cukup mempengaruhi kehidupanku. Dari cerita-cerita ayah aku tumbuh dewasa dan itulah cara ayah mendidikku. Pendidikan ayah adalah sejarahnya yang ia ceritakan padaku. Mereka berdua memang orang tua terbaik yang aku miliki.


Apapun yang terjadi, aku tetap menyayangi kalian berdua.
Maafkan aku, aku hanya menjadi seorang anak yang menyusahkan. Walaupun aku tak akan pernah bisa mengganti semua yang telah kalian berikan. Tapi satu hal yang pasti, cita - citaku yang paling tinggi adalah membahagiakan kalian berdua. Aku ingin kalian tersenyum selalu, aku ingin kalian bangga melihatku menjadi orang yang berguna kelak. Aku ingin kalian senang melihatku menjadi orang yang sukses. Aku ingin membuat hari tua kalian dipenuhi dengan kebahagian.


Ayah.. Ibu..
Do'aku senantiasa menyertai kalian.
Allahumagfirli waliwalidaya warhamhuma kama robayani sogiiro..
Amiiinn..


Hormatku untuk Ayah & Ibu,
ttd                 
Anandamu Tercinta     

ᮒᮕᮊᮥᮁ ᮓᮤᮛᮤ



Ngeunaan kajadiaan di dunya,HAYU! Urang introspeksi sarerea,urang maca diri sarerea, urang omean ku sarerea! Euweuh deui cara na teh enya dienyakeun lamun lain lainkeun. Sabab dina jaman kiwari teh jang deuleu loba nu enya dilain-lain nu lain dienya-enya. Nu matak rindik-rindik ngulik harti, cing harti ngawincik diri. Lamun nya'ah kana raga, cing apal dasar agama. Ari agama teh ageman hirup keur manusa. Ari hartina agama? Anti riweuh cinta damai. Satiap agama datang? Kakacauan kudu lolos. Satiap agama datang? Kajahatan kudu musnah. Satiap agama datang? Korupsi basmi, Tapi naha agama datang geus ti baheula kajahatan beuki meuweuh, korupsi beuki meuweuh? Lain salah agama, tapi salah jelema. Lir ibarat jukut dibikeun ka domba jalu, jukut di bikeun domba teu daek nyatu, da domba na babadug wae, hayang ka bikang.

Urang balik deui we kanu fitrah na manusa. Naon ai fitrahna manusa teh? Hak na pake. Hak manusa teh naon? Ti dituna, Sidiq, tabligh, amanah, fathanah. Ai nafsuna? Mutmainah, radiah, mardiah jeung kamillah. Ka dieuna, nya'ahan, deudeuhan, welasan, asihan, daek nulung kanu butuh, daek nalang kanu susah, ngajait kanu titeuleum, ngahudangkeun kanu labuh, mere kanu daek, nya'angan kanu poekeun, nganteur kanu sieun, landung kandungan laer aisan, mipit amit ngala menta. Tah eta kawajiban manusa. Hayu urang saling bejaan! Silih asah, Silih Asih, Silih Asuh.

Jumat, 03 Februari 2012

Seuneu Kuring Seuneu Anjeun

Seuneu Kuring Seuneu Anjeun

Kuring nyekeskeun korekna nepi ka hurung seuneu na, hurung nepi ka teu pareum2 ngabeakeun korek sasiki ti hulu nepi ka tungtungna, tuluy kuring nyekeskeun deui siki korek nu lain, kitu terus beak hiji di tuluykeun ku nu hiji, da moal beak siki korek na ge... Tah, basa kuring keur anteng, torojol anjeun mawa kertas bodas anu taya guratan nanaon, bodas sabodas bodasna, bersih sabersih bersihna.. Anjeun ninggali kuring nyo'o seuneu kabita da anjeun ge sarua resep nyo'o seuneu,, tapi ku anjeun mah seuneu na sanggeus di hurungkeun teh tuluy di toelkeun kanu kertas bodas nu di babawa sakitu loba na, naha eta teh ngahaja atawa teu kahaja katoelkeun atawa anjeun heureuy, kuring ge teu apal, ngan tungtung na seuneu na ngabadagan ngaduruk kertas salembar salembar nepi ka beak kertas na tapi seuneu na teu ieuh pareum da kertas na loba.. Kuring reuwas seuneu na ngabadagan, tapi kuring atoh jeung suka lantaran kuring resep nyo'o seuneu komo deui lamun seuneu na badag. Anjeun beuki bungah ninggali kuring atoh, tuluy anjeun mawa minyak tanah ngarah seuneu na beuki badag, ku kuring ge di bantuan manjurkeun na. Sanajan anjeun sok luas leos ninggalkeun kuring nu nyo;o seuneu nyorangan, tapi anjeun sok nyimpen minyak tanah di deukeut kuring, atawa ninggalkeun kertas bodas ngarah kuring teu beakeun durukeun. Tapi hiji wanci mah anjeun sanggeus ngaleos tuluy balik deui bari mawa cai sagayung, tuluy ku anjeun di banjurkeun ka nu seuneu nu keur hurung badag. Saeutik saeutik seuneu na aya nu pareum, tapi da ngan sagayung cai mah moal bisa mareuman seuneu nu sakitu badag na. Kuring bingung, naha anjeun mawa cai tuluy mareuman seuneu na, sok sanajan sagayung anjeun hayang mareuman seuneu eta. Lain na anjeun oge nu ngahurungkeun ieu seuneu nepi ka badag? Pan kuring mah ngan nyekesekeun korek, nyo'o seuneu nu ngaduruk siki korek mimitina ge, anjeun nu ngajieun kuring nyo'o seuneu badag sanggeus anjeun mawa kertas bodas jeung minyak tanah. Ayeuna sanggeus kuring resep nyo'o seuneu nu badag geus embung deui ngan saukur nyo'o seuneu tinu sasiki korek, ku anjeun di banjuran cai? Komo deui ayeuna mah anjeun mawa cai na lain ngan sagayung deui, tapi anjeun mawa cai salautan keur mareuman ieu seuneu. Kuring bingung, kuring balueng, kuring jangar.. naha anjeun bet hayang mareuman seuneu nu geus dihurungkeun ku urang? malah anjeun nu boga ngabadag keun na. Tinu bungah teh kuring jadi seunggah. Tinu seuri teh kalah jadi nyeri. Jeun anjeun datang deui, torojol anjeun datang deui. Ngan ulah pareuman ieu seuneu karesep kuring, lantaran ku cai sakumaha kumaha loba na ge, moal ieuh pareum seuneu teh lamun kuring angger embung mareuman jeung moal daek mareuman. Kuring mah hayang seuneu na tetep hurung, rek di jaga ku kuring ieu seuneu sanajan anjeun datang mawa cai ti sakuriling bungking. Seuneu kuring seuneu anjeun, ulah rek pareum saacan mangsa anjeun pareum. Seuneu nu kuring seuneu nu anjeun. Seuneu keur kuring seuneu keur anjeun. Seuneu urang seuneu ti urang. Jeun,, anjeun.

Minggu, 22 Januari 2012

Untuk Bapakku dan Bapak Bangsa Indonesia



Padahal tidak hidup di zaman beliau. Padahal tidak pernah bertatap muka secara langsung dengan beliau. Tapi kenapa ketika membaca cerita tentang beliau, melihat potret dan gambar beliau, mendengar suara beliau berpidato dari rekaman-rekaman zaman dulu, melihat video beliau berpidato, ada getaran hati tersendiri. Entah apakah ini rasa rindu, sedih, bangga, senang, takjub, terkesan, dan rasa lainnya bercampur aduk menjadi satu. Padahal hal ini tak terjadi jika yang kubaca, kulihat, kudengar itu adalah tokoh pemimpin lain. Memang ini bukan sekedar aku terdoktrin dari cerita-cerita ini, tapi kurang lebih aku sedikit tahu fakta sebenarnya memang begitu. Karena aku punya saksi hidup sejarah yang sekarang berada di rumahku sendiri. Ya.. beliau lah bapakku yang terlahir tahun 1942 ketika Jepang sedang menjajah Indonesia. 

Sedikit banyak ketika berusia sekolah dasar bapak tau dan sedikit mengerti apa yang terjadi di negara ini. Dan terhitung dari tahun 1942 kelahiran bapak, hingga tahun 1970 saat Bung Karno Penyambung Lidah Rakyat Indonesia meninggal, bapakku sudah berusia 28 tahun. Sejak bapakku mulai paham dan mengerti apa yang terjadi di tanah air ini hingga usia 28 tahun tersebut, bapak telah banyak mengetahui berbagai hal tentang almarhum Presiden kita yang pertama dan banyak fakta yang terjadi saat itu namun tak diketahui banyak orang. Aku bangga memiliki bapakku. Walaupun dengan keterbatasan yang dimilikinya, bapak telah sukses memberikan berbagai ilmu-ilmunya kepadaku. Walaupun ku yakin bapak belum memberikan semua ilmunya karena memang kondisinya yang tak memungkinkan. Tapi itu tak mengurangi rasa banggaku padanya.

Layaknya aku bangga pada sosok Bung Karno sebagai bapak bagi bangsa Indonesia, aku pun bangga terhadap bapakku. Kalian berdua sosok bapak yang bisa mendidikku. Ya.. Bung Karno mendidikku dengan sejarah yang beliau buat. Dan bapakku mendidikku dengan berbagai pengalaman, cerita, nasihat dan ilmunya. I'm proud to be my father's son, and i'm proud to be Bung Karno's Indonesian children.

Ku dedikasikan untuk Bapak Bangsa Indonesia. Kami putra-putri Indonesia merindukanmu Bapak.

Bung Karno memegang tongkat yang selalu dibawanya
Bung Karno dengan kacamata hitamnya

Terlihat Bapak yang semakin menua dengan keriput di wajahnya namun tetap memancarkan auranya
Foto terakhir Bapak yang diambil secara diam diam oleh Guruh Soekarno Putra di hari-hari terkahirnya sebelum ajal menjemput. Beliau sedang menjadi tahanan rumah dan menderita sakit keras,


Dan kudedikasikan untuk Bapaku tercinta, Odang Rosdiana. Bapak, jangan dulu tinggalkan aku pak. Tetaplah disampingku untuk memberikanku ilmu tentang menjalani kehidupan ini. Ya Allah.. berikanlah umur yang panjang pada Bapak. Berikanlah kesehatan pada Bapak, dan berikanlah rahmat yang berilmpah dari-Mu pada Bapak. Jangan ambil dulu Bapak seperti Engkau telah mengambi Bapak Bangsaku terlebih dahulu sebelum aku lahir di dunia ini. Hanya kepada-Mu lah hamba memohon dan meminta. Hanya kepada-Mu lah aku berlindung. Semoga Engkau mengabulkan do'a ku ini. Amiiinn...

Foto Bapakku yang kuambil untu membuat KTPnya. Dan ini adalah satu-satunya foto close up Bapak yang pernah kuambil dengan kamera hpku. Aku ingin mengumpulkan foto Bapak sebanyak-banyaknya.

Dan terakhir ini didedikasikan untuk seluruh Bapak dan calon Bapak di seluruh dunia. Semoga jadi Bapak yang terbaik bagi anak-anaknya dan bagi bangsanya. Amiiinn...


Dengan hormat,  




Ttd           


Anandamu Tercinta 



Ari jelema kiwari mikir na kumaha ??!!

Ieu judul postingan teh moal kapanggih naon maksudna lamun teu dibaca nepi ka tamat. Matakna maca na nepi ka tamat nya. Saacan na kuring re...